Poznański zespół tworzy muzykę taneczną podszytą elektroniką, z wyraźnymi nawiązaniami do lat 80′. Rozpoznawalność zespołowi zapewnia również charakterystyczny wokal Iwony Skwarek (znanej również z duetu elektronicznego Rebeka). Formacja ma na koncie już tak poważne występy jak ten na Selectorze 2010.

Od 1 marca płyta CD będzie dostępna poprzez mailorder i na koncertach promujących. Pierwszy z nich, połączony z oficjalną premierą płyty, odbędzie się 8 marca w poznańskiej Meskalinie o godz. 21.00

Elektroniczna przedsprzedaż płyty na bandcampie zespołu.

5kilo kultury jest patronem medialnym wydawnictwa.

Odpowiedź jest prosta, trzeba było dostać jak największą liczbę głosów, za którą odpowiadali widzowie. Liczbę głosów, która kwalifikowała wykonawcę do oceny jury oraz liczbę głosów, której rockowcy z Oslo nie otrzymali. Innymi słowy: kraj narodzin black metalu wybrał na swego reprezentanta wykonawcę pop, zamiast porządnego gitarowego grania.

Kiedy w 2006 roku Eurowizję wygrali fińscy przebierańcy spod znaku Lordi, mogło to być odczytane jako nadzieja, że coś się poruszyło. Warto przy okazji zauważyć, że maksymalną liczbę punktów otrzymali wtedy między innymi od polskich widzów. Jak się okazuje, Lordi był jednorazowym wybrykiem. Jednak stwierdzenie, że to nie są dobre czasy dla rocka, byłoby okrutnym kłamstwem, Rock’n'Roll will never die jak śpiewają The Airbourne na swoim ostatnim krążku. Za to na pewno rock nie ma szans na mainstream, a już na pewno mainstream tak kiczowaty jak Eurowizja.

Nie śmiem twierdzić, że muzyka The Carburetors to górnolotne refleksje o życiu, okraszone zaawansowanymi pasażami na gitarach. Tak, rock to także trochę kiczowata sprawa. Proste riffy, prosta perkusja i proste słowa. Ale właśnie ta prostota jest czystą energią, od lat porywającą serca w szaloną podróż, sprawiającą, że czasami chcemy po prostu podkręcić potencjometr, otworzyć piwo i pomachać głową. Zechciejmy rzucić okiem na Eddiego i spółkę podczas norweskiego finału Melodi Grand Prix. Wszystkie te grymasy, wygibasy z gitarą – magia!

Może to i lepiej, że takie małe incydenty przypominają rockmanom, że ich miejsce nie jest wśród gwiazd pokroju Tooji. Oczywiście, gdyby Carburetorsi wygrali eliminacje w swoim kraju i mogliby zagrać „Don’t Touch the Flame” w finale, nic złego by się nie stało. Przeciwnie, zawsze dobrze jest pokazać trochę innej muzy masom, nawet jeśli miałoby się to odbywać poprzez gombrowiczowskie gwałcenie przez uszy. Istnieje wtedy szansa, że przynajmniej niektórzy stwierdzą nagle, że to jest to, takiej muzy szukałem całe życie. O tym samym mówił Nergal, komentując swój udział w programie Voice of Poland: Jeżeli dwa lub trzy miliony ludzi w sobotę o godzinie 20 zobaczą, że moja podopieczna śpiewa (i to jak!) kawałki Iron Maiden, Metalliki albo AC/ DC i to się podoba, to czuję, że zaszczepiłem w ludziach coś prawdziwego, coś cholernie wartościowego.

Faktem pozostaje, że rock został niejako sprowadzony na ziemię, skonfrontowany z rzeczywistością. I dobrze, w tym szaleństwie jest metoda. Niech The Carburetors zajmą się lepiej nowym albumem, dzieciaki i tak będą wciąż na nowo rwać struny w gitarach, niezależnie od wszystkiego. Shout it out, shout it out: Rock N’ Roll Forever!

Gracjan Jamroszczyk

Odkąd w 1967 roku Leonard Cohen z rozmachem wszedł na scenę muzyczną, nieustannie inspiruje kolejne pokolenia niepowtarzalną osobowością i niesamowitą muzyką. Jest niewątpliwie jednym z najbardziej oryginalnych muzyków i jednym z niewielu, którzy po osiągnięciu sławy w latach sześćdziesiątych tworzą do dziś. Film Lian Lunson „Leonard Cohen: I’m Your Man”. Film ten przybliży nam utwory, wiersze i życie jednego z najbardziej cenionych i wpływowych muzyków.

W styczniu 2005 roku Lian Lunson wyjechała do Sydney by nakręcić historyczny już koncert „Came So Far For Beauty”, w hołdzie dla Leonarda Cohena. Wystawiony został w Sydney Opera House i wyprodukowany przez słynnego Hala Willnera. „Leonard Cohen: I’m Your Man” przeplata wywiady z wykonawcami utworów Cohena z fragmentami koncertu, w którym wystąpili tacy wykonawcy jak Nick Cave, Rufus Wainwright, Kate i Anna McGarrigle, Martha Wainwright, Beth Orton, Linda Thompson, Teddy Thompson, Jarvis Cocker, The Handsome Family, Julie Christensen i Perla Batalla. Gwoździem programu był utwór „Tower of Song.”, który zaspiewał razem z Bono/U2. Oprócz tego możemy posłuchać o jego burzliwej przeszłości i o tym jak tworzy obecnie. W wywiadach muzyk często posiłkuje się swoimi utworami, unikatowymi fotografiami i poezją. Całość okraszona jest fantastycznymi anegdotami, i daje znać o sobie cierpkie poczucie humoru Leonarda. Jest to wspaniała uczta dla melomanów, szczery i intymny portret wyjątkowego artysty.

„Leonard Cohen I’m Your Man”
reżyseria: Lian Lunson
produkcja: Lian Lunson, Mel Gibson i Bruce Davey
szef produkcji: Kevin Beggs, Eric Nelson, Tom Ortenberg oraz Sandra Stern

Seanse w kinie KC w dniach:  25.02 godz. 16:30, 26.02 godz. 20:15 i 01:03 godz. 20:15

źródło: materiały prasowe

Prezentujemy wyniki Monoludów 2011 – dziesięć najlepszych klubów w Polsce:

1. SQ Klub (Poznań)- Skrót SQ od dziś można rozszyfrować jako Super Quality! Jeden z najbardziej utytułowanych klubów w Polsce, do swej kolekcji dokłada, jakże wyjątkową, bo pierwszą w historii statuetkę MUNOLUDA ROKU 2011! Wasza sympatia i uznanie dla SQ – wzbudza szacunek. W sumie oddaliście na to miejsce 23 % wszystkich głosów. Nie pozostaje nam nic innego jak pogratulować włodarzom poznańskiego klubu za wytrwałość i trud włożony w prowadzenie SQ jak i projektów pobocznych (Delikatesy Stara Rzeźnia czy letnie imprezy na Dziedzińcu Zamkowym).

2. 1500m2 do wynajęcia (Warszawa) - Warszawa długo czekała na takie miejsce. Od 2 lat 1500 m2 animuje przestrzeń kulturalną Powiśla, jak i całego miasta. Doskonałe bookingi, różnorodna muzyka, działania społeczno-kulturalne no i wyjątkowa atmosfera w każdym z 1500 metrów kwadratowych przysporzyła temu miejscu tylu Waszych głosów (ponad 17 %).

3. Soundbar (Lublin) - Lubelski klub mocno w tym roku pracował, co jak widać opłaciło się, gdyż ląduje w pierwszej trójce, wyprzedzając tym samym o wiele większe kluby z naszego kraju. Rzesza wiernych fanów, zmobilizowała się oddając prawie 15 % głosów na Soundbar.

4. SFINKS700 (Sopot) - Klub po liftingu i zmianach personalnych ma możliwości i potencjał by nawiązać do najlepszych lat sopockiego SFINKS’a.

5. Inqbator (Katowice) - Jedno z najbardziej kultowych miejsc zarówno na Śląsku jak i w całym kraju. Inqbator znalazł sposób na siebie – niezbyt dużo modnych nazwisk, ale za to wysoki standard muzyczny. Nie dziwi więc, iż w ten sposób doceniliście jego działalność w roku 2011.

6. Forma (Wrocław)

7. Boom Bar (Szczecin)

8. CSG (Gdańsk)

9. Metro (Białystok)*

10. Fabryka (Kraków)

*Białostockie Metro, znalazło się w rankingu jako nominacja czytelników.

źródło: informacje prasowe

Szyb Wilson widziałem wcześniej jedynie na zdjęciach. Od razu zastanowiło mnie, jak nagłośnić dobrze miejsce tego typu. Hale takie jak ta nie ułatwiają akustykom zadania z powodu swoich specyficznych wymiarów. Tym bardziej martwiłem się jak przestrzenna i momentami delikatna muzyka TCO zabrzmi w Wilsonie. Jak się okazało – zupełnie niepotrzebnie.

Od pierwszych dźwięków „The Awakening Of A Woman”, który rozpoczął koncert, mogłem się przekonać o tym, jak profesjonalny zespół występuje przede mną. Wszystkie instrumenty i głosy brzmiały spójnie, nie zagłuszając jeden drugiego. No, może na początku głos wokalistki i gitara akustyczna brzmiały ciut za cicho, jednak wszystko szybko i sprawnie zostało ustawione tak jak trzeba. Zarówno utwory bardziej rozbudowane pod względem instrumentalizacji (m.in „Flite”, „Evolution”, czy Burn Out”), jak i spokojniejsze, akustyczne („Familiar Ground”, czy „Music Box”) budowały niezwykły magiczny nastrój. Muzyka była niemal namacalna, roztaczała nad słuchaczami jedyną w swoim rodzaju aurę. Przestrzeń, którą dysponuje Szyb Wilskon, muzycy wykorzystali świetnie. Dźwięki TCO stały się monumentalne, jednak nie przytłaczały. Głosy wokalistów docierały w głąb obecnych na koncercie budując specyficzną relację. Żeby nie było jednak zbyt jednostajnie, muzycy raczyli nas fantastycznymi popisami.

Ukłony należą się głównie Lukowi Flowersowi (perkusja), Tomowi Chantowi (saksofon) oraz Nickowi Rammowi (instrumenty klawiszowe). Nie przekroczyli oni granicy zbędnej popisówki, ale świetnie wygrywali swoje partie solowe wtedy, gdy był na to czas. Instrumenty nie kłóciły się ze sobą i nie walczyły o prym. Największe wrażenie zrobił jednak na mnie Luke Flowers. Niesamowite jest, jak muzyk ten potrafi świetnie wychodzić poza rytm utworu, racząc słuchaczy dodatkowymi partiami, po czym z chirurgiczną wręcz precyzją wrócić do niego. Wspaniałą zabawą było oglądanie tego, co wyczyniał perkusista. Brawa należą się również osobie odpowiadającej za oświetlenie sali. Lampy nie raziły i nie odrywały uwagi od tego, co dzieje się na scenie. Tworzyły piękne tło, które potęgowało niezwykły panujący w Szybie nastrój.

Bardzo podobało mi się zakończenie koncertu. Dawka klasycznego jazzu w składzie bas-perkusja-klawisze urozmaiciła występ TCO. Nie spodziewałem się zupełnie takiego bisu. Muzycy okazali się instrumentalistami świetnie sprawdzającymi się nie tylko odgrywaniu skomponowanych przez siebie utworów, ale i sprawnie poruszającymi się w dziedzinie improwizacji. Ich klasę pokazał też wysoki poziom zgrania i komunikacji na scenie. Wszystkie muzyczne niuanse zawarte w utworach Brytyjczyków w wersji live wychodziły im naturalnie, ale wspaniale wzbogacały kompozycje. Gdy wychodziłem z Wilsona w głowie hulała mi tylko jedna myśl „Ja chcę jeszcze raz!”. Fantastyczne przeżycie!

Tomasz Spiegolski 

Oto, kto jeszcze wystąpi w Katowicach:

- Caribou i Four Tet (Caribou i Four Tet Back2Back Dj Set)

Ich występ to logiczna kontynuacja współpracy, jaką obaj artyści zapoczątkowali w marcu 2011 roku, która zaowocowała singlem „Pinnacles/Ye Ye” i wspólnymi setami na najważniejszych imprezach muzycznych świata. Matematyczne, przemyślane w najdrobniejszym szczególe taneczne kompozycje Dana Snaitha, który pod pseudonimami Caribou i Manitoba w ciągu ostatnich lat dokonał prawdziwej rewolucji na kanadyjskiej scenie muzycznej, spotykają się z jazzującym, tanecznym basem Kierana Hebdena, kontynuującego w tym projekcie pomysły zaprezentowane na ostatniej płycie, pochodzącym z 2010 roku „There Is Love in You”. Nowojorski brud Four Tet w połączeniu z połamanymi, skomplikowanymi rytmami, charakterystycznymi dla Caribou, tworzą prawdziwie oszałamiającą mieszankę prawdziwego parkietowego killera, który zachwyci zarówno miłośników awangardowych pomysłów, jak i tych, którzy chcieliby potańczyć przy dźwiękach tworzonych przez dwie niepodważalne legendy sceny nowobrzmieniowej.

- Saschienne

Choć berliński producent i DJ Sascha Funke znany jest bardziej z potężnych, parkietowych wymiataczy, które od początku lat dwutysięcznych porywają do tańca klubową publiczność na całym świecie, my zaprezentujemy go Wam w zupełnie nowej odsłonie – jako połowę duetu Saschienne, który tworzy wraz ze swoją żoną, niezwykle utalentowaną Julienne Dessagne. Tylko podczas naszego festiwalu będziecie mogli usłyszeć po raz pierwszy w Polsce premierowy materiał z ich debiutanckiego albumu „Unknow”, który już w marcu tego roku opublikuje legendarna wytwórnia Kompakt. Zarówno Funke jak i Dessagne nie ukrywają swojego uwielbienia dla twórczości Philippa Glassa oraz innych wielkich mistrzów minimalu, którzy stanowili największą inspirację podczas nagrywania tej płyty, potrafili jednak przekształcić swoje fascynacje w dziewięć świetnych utworów, które potrafią poruszyć zarówno wielbicieli delikatnej fortepianowej klasyki, tanecznego house, jak i fanów dobrze napisanych piosenek. Delikatny, eteryczny głos Dessagne i jej wirtuozeria w grze na fortepianie nadały zupełnie nowego oblicza muzyce Funkego, która nie tracąc nic ze swoich energetycznych wartości, stała się o wiele bardziej przystępna dla słuchaczy, unikających na co dzień niemieckich odmian techno.

- Lucy (Luca Mortellaro)

Włoch konsekwentnie tworzy minimalistyczne sety techno, bliskie industrialnym brzmieniom, praktycznie całkowicie pozbawione melodii, w których wyraźnie odbija się jego fascynacja zarówno dokonaniami awangardowych sound designerów z lat 50-tych i 60-tych, jak i nowszymi zdobyczami spod znaku Detroit Techno, minimalu i IDM. Niezależnie od tego, czy gra z żywym zespołem czy też manipuluje publicznością stojąc za deckami, każdy występ Lucy to prawdziwe misterium potężnego basu, cyfrowych szumów i dubowych pogłosów, zdolnych wprowadzić każdego w hipnotyczny, transowy nastrój. W trakcie tegorocznego festiwalu będziecie mogli go posłuchać dwukrotnie – 24 sierpnia pojawi się w jednym z najbardziej charakterystycznych punktów Katowic (szczegóły już wkrótce), grając razem ze specjalnie zwołanym z tej okazji zespołem, a dzień później przejmie we władanie naszą scenę klubową, prezentując najbardziej bezkompromisową odmianę berlińskiego techno.

źródło: materiały prasowe

Various Artists – „Please, Please, Please: A Tribute to The Smiths” (2011) American Laundromat Records

W grudniu zeszłego roku na światowym rynku muzycznym pojawiła się płyta „Please, Please, Please: A Tribute to the Smiths”. Jak można się łatwo domyślić, znalazły się na niej covery nowofalowej kapeli The Smiths z charyzmatycznym frontmanem Stevenen Patrickiem Morrisseyem. Za całe zamieszanie odpowiedzialna jest wytwórnia American Laundromat Records, która na swoim koncie ma już albumy z coverami The Cure czy Pixies.

Tym razem w projekt zaangażowały się mało znane indie rockowe zespoły, które wedle własnej inwencji twórczej przerobiły dwadzieścia kawałków z dorobku Brytyjczyków. Liczyłam na ciekawe innowacje, niecodzienne pomysły i świeże spojrzenie na muzykę legendy new wave’u. Z ogromnym zapałem zabrałam się za przesłuchanie tej płyty. Zapał ten nie trwał zbyt długo. W miarę upływu kolejnych minut i w miarę przeskakiwania kolejnych kawałków zaczęłam się zastanawiać, jak można nie wykorzystać ogromnego potencjału, który mają w sobie numery The Smiths. Właściwie niewiele piosenek zostało tak naprawdę scoverowanych; w większości brzmią jak oryginał, a różnią się jedynie wokalem. Wszechobecna nuda. Nie mogę oczywiście generalizować i przekreślać każdego numeru na samym wstępie. Są perełki – dwie, może trzy, o których warto wspomnieć. Reszta jest miałka do granic możliwości.

„Panic” w wykonaniu Kitten, który otwiera cały album, rozbraja energią, wprowadza niemalże electropopowe motywy parkietowe. Od razu nasunęły mi się skojarzenia ze stylem The Chromatics. Przynajmniej po przesłuchaniu kawałka ma się wrażenie, że ktoś wrzucił na warsztat kilka pomysłów i zmiksował składniki w całkiem zjadliwą całość. Dalej jest już niestety tylko gorzej. The Rest, Joy Zipper, William Fitzsimmons… chyba nie do końca rozumieją koncepcję nadawania nowego wymiaru starym kawałkom. Kiedy na playlistę wskoczyła Sara Lov z „Well I Wonder” moja żarliwa krytyka na chwilę ustała i odrzuciła jad na bok. Dziewczyna rozkołysała mnie na fotelu i zahipnotyzowała swoim niesamowitym głosem. Może jestem hipokrytką, bo jej wersja w zasadzie nie za wiele odbiega od oryginału, ale nie brzmi też do końca tak samo. Uczyniła ten kawałek bardziej balladowym i subtelnym. Kolokwialnie mówiąc, nadała mu bardziej „babski i ckliwy” wymiar. W pozytywnym znaczeniu obu tych słów.

Dalej znowu jest to samo; fundament nie zostaje naruszony. Natomiast „London” w wykonaniu Cineramy, który figuruje gdzieś na końcu kompilacji, brzmi niesamowicie intrygująco, trochę tajemniczo. Damsko-męski duet brzmi niczym odurzony. Kopalnia nowych riffów, melodii, dziwnych odgłosów przywołujących na myśl leśne stworzenia. Solidnie brzmiący kolaż fantastycznych dźwięków. Girl in a Coma w „Rubber Ring” dorzuca kilka niemalże bałkańskich motywów, które całkiem znośnie komponują się z zadziornym wokalem Niny Diaz. Największe oczekiwania miałam co do „There Is a Light That Never Goes Out”.  Zespół Trespassers William, który postanowił wrzucić ten numer na warsztat sprawił, że prawie usnęłam. Uroczy głos Anne-Lynne Williams niestety nie wystarczył. Na niewiele zdała się też melancholia i muzyczne, malownicze pejzaże w tle. Doug Martsch, który zamyka całość, chyba przez pomyłkę trafił do studia nagraniowego. „Reel Around the Fountain” brzmi niczym przerobione w tanim programie z nie do końca zsynchronizowanymi ustawieniami. Kilka fikuśnych riffów nie załatwi sprawy.

Podsumowując – zbyt wiele oczekiwań, za wiele rozczarowań. Najbardziej ciekawi mnie fakt, co na temat płyty ma do powiedzenia sam Morrissey, znany ze skrajnie kontrowersyjnych poglądów i opinii. A może, ku mojemu zdziwieniu, kompilacja połechcze jego ego i trafi w gust?

Ola Owczarz

Fryderyk, jedna z ważniejszych nagród muzycznych na polskim rynku muzycznym rozdawana jest od 1995 roku. Co wiosnę  mniej lub bardziej kontrowersyjne wybory Związków Producentów Audio-Video Akademii Fonograficznej przyciągają przed ekrany odbiorników sporo fanów dobrej muzyki, jak to będzie w tym roku przekonamy się już 26 kwietnia.

Oto lista kandydatów:

Piosenka roku:
Illusion — “Solą w oku”
Julia Marcell — “Matrioszka”
Nosowska — “Nomada”
Ania Rusowicz — “Ślepa miłość”
Zakopower — “Boso”

Album roku pop:
Seweryn Krajewski — ”Jak tam jest”
Iza Lach — ”Krzyk”
Maciej Maleńczuk i Psychodancing — ”Wysocki Maleńczuka”
Poluzjanci — “Trzy metry ponad ziemią”
Ania Rusowicz — ”Mój Big-bit”

Wokalistka roku:
Monika Brodka
Ewa Farna
Julia Marcell
Katarzyna Nosowska
Ania Rusowicz

Grupa roku:
Coma
Luxtorpeda
Myslovitz
Poluzjanci
Zakopower

Fonograficzny debiut roku:
Luxtorpeda
Marcelina
Neo Retros
Projekt Warszawiak
Ania Rusowicz

Album roku Rock:
Coma — “Coma”
Deriglasoff — “Noże”
Kazik Na Żywo — ”Bar La Curva/Plamy na słońcu”
Myslovitz — ”Nieważne, jak wysoko jesteśmy”
Luxtorpeda — ”Luxtorpeda”

Album roku muzyka alternatywna:
Agressiva 69 — ”Republika 69″
Baaba Kulka — “Baaba Kulka”
Cool Kids Of Death — ”Plan Ewakuacji”
Julia Marcell — ”June”
Nosowska — ”8″

Wokalista roku:
Kuba Badach
Sebastian Karpiel-Bułecka
Tomasz Lipnicki
Andrzej Piaseczny
Piotr Rogucki

Autor roku:
Olaf Deriglasoff
Fisz
Julia Marcell
Katarzyna Nosowska
Ania Rusowicz

Kompozytor roku:
Seweryn Krajewski
Iza Lach
Luxtorpeda
Marcin Macuk
Julia Marcell

Album roku folk/muzyka świata:
Dagadana — “Dlaczego nie”
Anna Maria Jopek — ”Sobremesa”
R.U.T.A — “Gore”
Zakopower — ”Boso”
Żywiołak — ”Globalna wiocha”

Album roku hip-hop/r&b/reggae
Afromental — ”The B.O.M.B”
Fisz Emade — ”Zwierzę bez nogi”
Maleo Reggae Rockers — ”Rzeka dzieciństwa”
O.S.T.R — ”Jazz, dwa trzy”
Pinnawela — ”Renesoul”

Album roku piosenka poetycka:
Czesław Śpiewa — ”Czesław śpiewa Miłosza”
Katarzyna Groniec — ”Pin-Up Princess”
Kabaret Starszych Panów — “Radiowy Kabaret Starszych Panów Vol. 1″
Grzegorz Turnau — ”Och! Turnau Och-Teatr 18 V 2011″
Aga Zaryan — ”Księga Olśnień”

Album roku muzyka klubowa/elektronika:
Emma Dax — “Emma Dax”
Grabek — “8″
Novika — “Mixfinder”
Oszibarack — “40 Surfers Waiting For The Wave”
Ramona Rey — “Ramona Rey” (2011)

Album roku metal:
Hunter — “XXV lat później”
Jelonek — ”Revenge”
Kat & Roman Kostrzewski — “Biało-czarna”
Pneuma — “Apatia”
Vader — ”Welcome To The Morbid Reich”

Album roku blues:
Leszek Cichoński — “Sobą gram”
Krzak — ”4 basy”
Lumboski — “Trubute to Georgie Buck”
Magda Piskorczyk — ”Afro Groove”
Magda Piskorczk — “Mahalia”

Album roku oryginalna ścieżka dźwiękowa:
Włodek Pawlik — ”Pora umierać”
Różni Wykonawcy — ”1920 Bitwa Warszawska”
Różni Wykonawcy — ”Czarny czwartek”

Najlepszy album zagraniczny:
Adele — ”21″
Coldplay — ”Mylo Xyloto”
Foo Fighters — ”Wasting Light”
PJ Harvey — ”Let England Shake”
Red Hot Chili Peppers — “I’m With You”

Wideoklip roku:
Acid Drinkers — “Hit The Road Jack”
Behemoth — “Lucifer”
Brodka — “Krzyżówka dnia”
Julia Marcell — “Matrioszka”
Ania Rusowicz — “Ślepa miłość”

Źródło: mat. prasowe

Spójność formy to sprawa o tyle ważna, że samo granie Lory jest w swym kształcie bardzo nastrojowe. Wzmocnione dodatkowo odpowiednią przestrzenią, zaowocowało przyjemnym gigiem nie tylko w odsłuchu, ale i wizualnie. Zanim doszło jednak do ich występu, skromną publiczność zgromadzoną w klubie próbował rozgrzać miejscowy band.

Social Cream, bo na nich padło, przyznaję, próbowali. Zainspirowani garażowym graniem i wczesnymi latami 90., zaserwowali mieszankę Pixies, Sonic Youth, jedna z kompozycji pobrzmiewała nawet dokonaniami Fugazi. Niedostrojone gitary i rozjeżdżająca się perkusja mogły również stanowić element nawiązania do tej stylistyki, chociaż nie musiały. Nieźle jak na próbę w garażu wujka, na koncercie niekoniecznie.

Lora Lie zainstalowała się na scenie sprawnie i po krótkiej przerwie z głośników ponownie sączyły się akordy gitary, tym razem należącej do Mateusza Romanowskiego. Surowa muzyka, jaką prezentuje zespół, wybrzmiała na bardzo dobrym poziomie, nie różniąc się wiele od nagrań studyjnych. Z pewnością nie mamy tutaj do czynienia z ofertą przemasterowaną, co cieszy i sprawia, że zespołowi koncertowo możemy zaufać.

Muzycy Lory sięgnęli po kawałki z obu EP-ek, przemieszczając się płynnie między nimi. Dzięki temu mogliśmy posłuchać na żywo nie tylko „Enemy” czy „An Asphodel”, ale również świetnego „Suicide” z „Rewind” EP. Ucieszył mnie szczególnie zagrany „Jabberwocky”, którego nastrojowość buduje fantazyjne połączenie delikatnych akcentów perkusyjnych, kalimba i tamburyna. Bardzo przyjemny akcent, szczególnie w otoczeniu smutnych, przesterowanych riffów pozostałych utworów.

Koncert zaliczyłem do udanych, ciesząc się wizytą Lory Lie w stolicy wielkopolski. Połączenie klimatu klubu Fabrika z nastrojowym graniem zespołu zbudowało przyjemną, nieco nostalgiczną atmosferę, której nie zepsuły dwie „wpadki” techniczne. Muzycy żartem i uśmiechem skwitowali problemy i koncert płynnie potoczył się dalej. Mam nadzieję, że zespołowi w Poznaniu się spodobało i częściej będą tutaj zaglądać, zbierając coraz liczniejszą publiczność.

Paweł Hałabuda

Magnificent Muttley – młode warszawskie power trio. Sensacyjni zwycięzcy konkursu młodych talentów na festiwalu w Jarocinie, oraz zdobywcy nagrody Instytutu Adama Mickiewicza “Boarder Breaker” dla zespołu z największą szansą na zagraniczną karierę. Na swoim koncie mają bardzo dobrze przyjętą debiutancką EP-kę oraz wiele prestiżowych koncertów w miejscach takich jak Cafe Kulturalna, Powiększenie, klub Odnowa w Toruniu i wiele innych. Ich muzyka łączy w sobie wszystko co najlepsze w muzyce rockowej. Ostre gitarowe riffy, melodyjne wokale, dużo improwizacji i bezkompromisowe pierdolnięcie.

Magnificient Muttley zaprezentuje w Hydrozagadce premierowe wykonania piosenek przygotowanych na debiutanckie LP, które ukaże się na wiosnę 2012.

Contra Contra – młody warszawski kwartet, uformowany w 2010 roku to coś nowego na stołecznej scenie alternatywnej. Bez patosu tworzą muzykę zróżnicowaną, a jednocześnie spójną, mieszając gatunki, a zarazem idąc własną ścieżką. Duży ładunek energetyczny, mocna sekcja rytmiczna, tnące gitary i melodie krzyżujących się damsko-męskich wokali to właśnie to co możecie usłyszeć na ich debiutanckiej EP “I’m Not The Man You Think I Am”.

23.02. – Hydrozagadka, Warszawa
godz. 20:00
wstęp: 10zł

wydarzenie na facebooku

źródło: materiały prasowe